Kritika nire amarengandik etorriko balitz, ba tira, neurri batean ulergarria izango litzateke, baina informatika ikasketak dituen batengandik etorrita… kale egin dudala onartu egin behar!

Egunotan, beraz, buruari bueltak ematen ibili naiz, guifi.net zer den azaltzeko modu egoki baten bila. Eta uste dut gauzak gehiago argituko dituen azalpena badudala. Lan egiten dugun enpresako sarea edo ikastetxe batean egon daitekeen instalazio informatikoa erabiliko dut adibide gisa.

Demagun, lantoki batean sare informatiko bat erabiltzen dutela. Sare informatiko horren baitan, hainbat ordenadore, zerbitzari eta aparailu daude elkar konektatuak, eta sare honen bidez, bertako langileek hainbat zerbitzu dute eskura: posta elektronikoa, internet edo enpresa kudeatzeko erabili daitezkeen hainbat aplikazio informatiko. Sare honetako ordenagailuak interkonektatzeko haridun sare bat dugu, kable luzez osatua. Sare barruko zerbitzuak erabiltzeko, sare barruan egon behar dugu, eta printzipioz, saretik kanpo ez dago bertako zerbitzuak erabiltzerik. Beraz, gure enpresak sare propioa du, eta hor kanpoan internet bezala ezagutzen dugun beste sare erraldoi bat dago. Gure enpresako langileak internet erabili ahal izateko, Zuntztel izeneko telefonia operadore batekin kontratu bat sinatu dute eta bi sare hauek lotzen dituen lotura bati esker, gure langileek interneten nabigatzea posible dute, hau da, euren saretik kanpo dagoen zerbitzu bat erabiltzeko moduan dira. Langile guztiek, internet konexio berdina erabiltzen dute, ez du zertan bakoitzak Zuntztelekin kontratu bat egin beharrik. Zer ordaintzen dute gure langileek euren sare propiora konektatzeko? ba ezertxo ere ez. Enpresak hasieran egin duen inbertsio bati esker, azpiegitura informatiko bat sortu da eta berau martxan izateak sortzen dituen mantenu gastuak besterik ez dira ordaintzen.

Pentsa dezagun orain, Obaba izeneko herri bateko udaletxeak, herri horretako etxe guztiak lotuko dituen sare bat sortu nahi duela. Sare horren bidez, etxe guztiak konektatuak izango dira, eta adibidez, herritarren arteko telefono deiak sare hau erabiliz egingo dira, doan. Udaletxeak bidaltzen dituen bando eta jakinarazpenak sare honen bidez hedatuko dira, eta herritarren esku ere disko zerbitzari handi bat jarriko du, edonork bere argazki edo dokumentuak bertan gorde ditzan. Sare hau sortzeko, Obabako elizaren dorrean antena igorle bat jarriko da, eta etxe bakoitzaren teilatu edo balkoian, antena honi begira dagoen hargailu bat, ezagutzen ditugun telebista antenaren modukoak, hau da, airez hedatzen den seinale bat hartzeko gai den aparailua.

Obabak sare bat osatzen du, bere ordenagailu eta sare azpiegiturarekin. Bertako herritarrek ez dute ezertxo ere ordaintzen sare hau erabiltzeagatik, udaletxea da jasotzen dituen zergak baliatuz azpiegituraren gastuak ordaindu dituena. Hemen ere bi mundu ezberdin ditugu, printzipioz isolaturik dauden bi sare: Obaba.net eta Internet sare erraldoia. Obaba.net erabiltzen duen herritar batek ordea, ba du Zuntztel operadorearekin kontratatu duen Internet konexioa eta bere etxean, “proxy” edo zubi lana egiten duen aparailu bat instalatuz, Obaba.net eta Internet lotu ditu, eta eskuzabala denez, bere herrikideei proxy edo zubi hau nola baliatu dezaketen azaldu die. Beraz, Obabako herritarrek, Obaba.net-ek eskaintzen dizkien zerbitzu guztiez gain, Internet ere erabili dezakete, herrikide eskuzabalaren konexioari esker.

Egun batean, Obabako IKT arduraduna bailara batzarrera joan da eta egin dutenaren berri eman die inguruko herriko ordezkariei. Ordezkari hauek, ideia ontzat eman eta gauza berbera egin dute euren herrietan. Aurrerago, euren herriak interkonektatuko dituzte, eta apurka-apurka, Obaba.net zen horri hainbat sare txiki lotuko zaizkio, eta apurka-apurka sare handi bat sortuz joango da. Sare horren jabetza erabiltzaile guztien artean partekatuko da, eta sare horren mantenuan, denek hartuko dute parte, bakoitzak bere azpiegitura mantenduz.

Kontu gisa azalduta, hau litzateke guifi.net sarearen garapenaren kronika. Lur eremu batean seinalea barreiatzen duen antena horri “supernodo” deitzen diote, eta horrelako bat instalatzeak suposatzen duen gastuei aurre egiteko, ekarpen programak jartzen dira martxan. Guifi.net webgunean, sare hauek osatzeko eta interkonektatzeko beharrezkoak diren xehetasun tekniko guztiak eskaintzen dira eta horretaz gain, sare hau kudeatuko duen web aplikazioa ere erabili daiteke. Sare honek behar duen babes legalaren kargu ere egiten da guifi.net izena duen fundazioak.

Norena da guifi.net? berau erabiltzen duten erabiltzaileena, norbanako edo elkarteak, hauek baitira sarea hedatzen duten aparailuak erosi, instalatu eta mantentzen dituztenak.

Guifi.net internet da? ba ez, baina badago guifi.net erabiliz internetera konektatzea, Obabako herritar eskuzabalari esker.

Guifi.net-i buruz gehiago irakurri nahi baduzue, hainbat esteka bildu ditut hemen: http://www.delicious.com/agonirena/guifi.net

On egin!

Malenek eta biok nahikoa izaten dugu karrerak amaitzearekin, lasterketa amaitu ahal izateko erritmoa kontrolatzen ikasiz. Enekok aurreko lasterketetan lortutako markak hobetzea izaten du helburu, eta zenbait karreretan, bere lagun baten aurretik heltzeko bereak eta bi egiten ditu.

Kirol hau gustukoa dut, hemen ez baitago  galtzailerik; bakoitzak bere karrera egiten du. Pasa den asteko Madrid-Barça futbol partidan edo eskupilota finaleko Aimar-Irujo norgehiagokan irabazle eta galtzaile argiak egon ziren, irabazten ez duenak galdu egiten baitu, porrot. Norbaitek esango du kirol profesionalaren gauzak direla, edozein kiroletan gertatzen dela, baita atletismoan ere. Eta arrazoia duela esango nioke, baina nahikoa da ume moko batzuk futbol entrenamendu batean ikustea, kirol profesionalaren inguruan sortzen den zurrunbiloak fabrikatzen dituen irabazle edo galtzaile rolak nola hedatzen diren ikusteko. Mukizuenak ere, gola sartzean, bere ametsetako futbolariak bezala besoak zabaldu eta txoriarena egingo du, edo falta egin diotelakoan, bere burua lurrera botako du, epaileari ziria sartu nahian.

Haurren arteko futbol partidetan ere, entzun egin behar dira guraso-hooligan batzuen arrantzak.

Guk lasterrean jarraituko dugu, disfrutatzen, bakoitzak bere karrera egiten. Hurrengoa, San Silbestre, Altsasun.

Denboran, 50-55 minutu inguru dira, 634 errepidean kotxez behar ditudan 40 minutuak baina zerbait gehiago. Dirutan ez du konparatzerik: 7 euro kotxez joan-etorria (autopistako bide-saria kontuan hartu gabe), eta trenez, 1,60 euro.

Denbora eta dirua garrantzitsuak izanik ere, ez dira hauek arrazoi bakarrak. Trenean 40 minutu bat ditut zerbait irakurtzeko, eta lanera beste umore batekin sartzen naiz, gidatzeak eragiten didan tentsiorik gabe. Kuxkuxeroa naizen aldetik ere, trenak pasarte mundialak eskaintzen ditu.

Gero ekologia, garraio publikoa, ariketa fisiko apur batek sortzen duen plazerra eta horrelako gauzak daude.

Gu ere frikiak bizi gaituelako, lagun talde batek gure lanerako joan etorriak partekatutako dokumentu batean apuntatzen ditugu. 7 pertsonen artean, lau mila kilometrotik gora egin ditugu aurten. 330 litro erregai  eta 750 CO2 kilo inguru aurreztu ditugu.

Eguneraketa, 2011.11.07

Twitter bidez izan dut The Work Cycle ekimenaren berri. Hainbat enpresek,  lanerako bidean bizikleta erabiltzen dutela aldarrikatzen dute bertan. Webgune honetan irakurri dut aipu hau:

Bicycling is a big part of the future. It has to be. There is something wrong with a society that drives a car to work out in a gym
-Bill Nye

Robert Rasmussen jaunak, Lego Serious Play metodoaren berri eman digu, eta baita Legok bizi izan duen krisialdiaren nondik norakoak azaldu ere.

Lego Serious Play (LSP) hau bitxia iruditu zait benetan. Talde mailan erabiltzeko metodo edo teknika bat da, eta arazo bat konpontzeko tenorean, komunikazioa eta ausnarketa sustatzea du xede. Metodo honen egileak dionez, brain storming bezalako teknikekin, ez da taldekide guztien partaidetza bermatzen, eta paretok bereak eta bi egiten ditu: gutxi batzuk (%20) ia denbora guztiaren jabe egin (%80) eta hainbat pertsonen ideiak ez dira plazaratzen.

LSP metodoa erabiliz, partaide bakoitzak bere ikuspegia azaldu baino lehen, Lego piezak erabiliz, bere ekarpena irudikatzen duen modelo bat eraikitzen du. Gero, bakoitzak, bere modeloak zer irudikatzen duen azaltzen du.

Metodo honek ere baditu bere oinarri zientifikoak, badirudi esku eta zerebroaren artean lotura estuak daudela, eta gauzak eraikitzean, sistemen ulermenean errazago egiten dela aurrera.

Txarlarekin batera, Rasmussenek, Lego pakete bana eman digu eta hiru bat ariketa egin ditugu.

Nik bonba pasatu dudala ezin ukatu. Txikitako afizioa dut Exin Castillos, Lego eta horrelakoekin jolastea, eta enpresa bezalako inguru “serio” batean nire burua Legoekin jolasten ikusteak ba du bere puntutxoa.

Torre bat eraikitzen hasi gara, gero, zoriontsu egiten gaituen zerbait eraikitzea izan da erronka eta amaitzeko, saioan entzundakoak guregan sortzen duen emozioa azalduko duen zerbaitekin saiatu gara.

Beti ere, egindakoa ondokoari azaltzen saiatu gara, eta azaltzerakoan, denok ere irribarre batekin hasi dugu gure jarduna… Gurean egiten den batzar batean Legokin jolasean ibili gaitezkeela imajinatzeak ere, irribarrea eragiten dit.

Gehiago jakiteko, jo hona: Lego Serious Play, Open Source Brochure

Eguneraketa, 2011.12.10

Asier Gallastegiren biez, honen berri izan dut: The GameIT Handbook, Game Based Learning

Susaren webgunetik liburu pare bat erosi ditut:

• Haragia, Eider Rodriguezena
• Speed gauak, Edorta Jimenezena

Guztira, 7.08 euro. Aleko bi euro idazlearentzat, euro bat Susarentzat, eta estatuarentzat 0.54 euro, liburu elektronikoek BEZa %18 ordaintzen baitute, parezko kopiek %4a ordaintzen duten bitartean.

Nire arazo edo zalantzak ere izan ditut erosketarekin:

1. Susaren ebooken orrira sartu eta liburu ezberdinak doan jaitsi daitezke, PDF edo ePUB formatuan. Akatsa ote da? galdetu nion nere buruari. Pentsatu nuen, liburuaren lehen orriak jaisteko modua zela, baina.. keba! oso-osorik jaitsi daitezke.
2. Erosteko botoian sakatu, izena eman eta jaitsita nituen liburuak erosteari ekin nion. Pentsatu nuen, erosketa prozesua amaitu eta ordainketa burututa, jada jaitsita nituen liburuak jasoko nituela eposta mezu batean, baina ez… , badirudi prozesua hori dela, lehendabizi liburuak doan jaitsi eta gero, borondatez ordaindu.

Ekimena, inongo zalantzarik gabe, ona iruditzen zait, azkenean, liburuak prezio egoki batean erosi daitezkeelako eta DRMa bezalako planteamentu kaskarrak alde batera utzi direlako. Nire inguruan askotan errepikatu dut, liburuak garesti eta DRM sistemekin jarraitzen duten bitartean, ez dudala liburu elektronikorik erosiko, liburutegi batera joango naizela eta bertatik hartuko ditudala. Oraingoan liburuak modu egokian erosteko aukera izan dut eta egin dut. Pozik gainera.

Pegaren bat jartzeagatik, susaren web orriak, liburu zerrenda soil bat besterik ez du eskaintzen; ez dago liburuen laburpenik, ez bibliografiarik ez eta liburuaren azalaren irudirik ere. Eta ulertu dezaket web orri on batek garapena eskatzen duela, garapena denbora dela, denbora dirua eta zein etekin atera daitekeen ikusi arte ez gaudela dirua xahutzeko moduan. Pentsatu nahi dut “beta” moduan atera dela, proba gisa. Bigarren mailako erosle gisa sentitu naiz, besterik ez. Zer nahi duzu ba hain merke eskaintzen ditugun liburuen truke…! horrelako sentsazio bat.

Bestelakoan primeran

Badirudi, hartzen ditugun erabakietan, emozioak duela garrantzi gehien, arrazoiaren kaltetan. Orain arte kontrakoa uste bazen ere, zerbait erosteko tenorean, gure emozioak baliatzen ditugu eta arrazonamenduak, tripetatik atera zaigun hori zuritzeko erabiltzen ditugu.

Honen jakitun, hau eta bestea saldu nahi diguten horiek, produktu edo zerbitzu bati egin diezaiokegun arrera aztertzeko, gure estalki arrazionalen gainetik salto egin eta gure emozioak monitorizatzeari ekin diote. Burua elektrodoz bete eta zerbait erakutsi ondoren, morroiaren erreakzioak grabatzeari ekin diote. Antza, test moduko galdeketak baino askoz ere fidagarriagoak dira horrela lortzen diren datuak.

Jaso ditudan bi “estimulu” komertzialen aurrean izan dudan purrustada moduko erreakzioak, arestian aipatutakoa baieztatu besterik ez dute egiten. Zuen aurrean aitortzen dut, bi aldiz ere, tripak eskatutakoari men egin eta amorrazioaren eskutik hartu ditudala erabakiak:

1. Bizkaiko autopista kudeatzen duten kabroi horiek sortutako sasideskontu sistema ezagutzeak, autopista ez erabiltzera eraman nau. Egun batean egiten diren bidai pareak kontatzea okurritu zaie hauei, eta bidai pare hauen arabera kalkulatzen dira deskontuak. Eta badakizue, tripa-erabaki bat hartzean, koherentzia mantendu beharra dago… ez du axola Ermua eta Eibarren artean egiten ari diren obretan egunero 15bat minutu bertan kieto emateak.
2. Euskaltelen hiru kaikuk 5Mbtako konexioa behar dudala behin eta berriz esan arren, nire 2MBtako kontratuarekin jarraitzea erabaki dut. Gehienbat, 2tik 5era modu automatikoan pasatuko zela jakinarazten zidan gutun bat jaso eta gero, total, 3 euro besterik ez. Hori bai, zure 2Mbtako kontratua mantentzeko, hartu zenbaki hau, sartu hemen, jaso posta-mezu bat eta baieztatu zuk eskatutakoa ondorengo estekan klik eginez.

Enfin, amak barka diezadala hainbeste eskola jaso eta gero, gauzak erabakitzeko orduan testosteronari garunari baino kasu gehiago egitea.

Gaur izan dugu bigarren saioa, eta bere txirringan ipurdia jarri baino lehen, suge-gorri-hile-horia monitorearen aurretik pasa da eta zertxobait esan dio. Ez dut esandakoa entzun baina argi dut “yo no hablo vasco” bezalako zerbait izango zela. Oraingo saioan, aurrekoan ez bezala, euskara eta gaztelera tartekatu ditu nire heroiak.

Markagailuan 1-0 galtzen nindoala ikusita, kontraerasora pasatzea otu zait; saio amaieran, nire heroiari gerturatuko natzaio eta euskararen aldeko autua egin izana goraipatuko diot. Eta agian, hurrengo saio batean, suge gorriarena egingo dut eta saio hasieran “nik ez dakit gaztelerarik” esango diot monitoreari.

Horretan nengoela, markagailua berdintzeko asmotan, saio amaieran egiten ditugun luzaketetan suge gorriak maniobra berri bati ekin dio: monitore berriari hirugarren gradoa ezarri dio: bere jakin-nahi mugagabea asetzeko, galdera castellano andana luzatu dio nire heroiari: “¿y dónde trabajas?, “¿volverás otro día?” eta abar. Eta hemen, markagailua klon-klon-klon hazi da bere alde. Esparru publikoan ez dut zer eginik, ezin dut mari-txutxumutxu horrekin lehiatu.

Panorama ezaguna: oso komunikazio behar txikia dagoen aktibitate batean, gehiengo batek euskara ulertzen du. Erabiltzen diren hitz gutxi horiek euskaraz botatzen badira, taldeko elebakarrak berea egin eta gaztelera gailentzen da apurka-apurka.

7 lagun abiatu ginen Arrazolatik Anbotoko Mariren kobazulora, soka eta arnesez ornituta. Mariri bisita egin eta gero, igarri nuen indarrez justu nengoela eta lagunak Anbotoko bidean agurtuta, beherako bidea hartu genuen semeak eta biok.

Santiagotik datorren pistara nolabait ailegatu eta SOS deiaren telefonoa jo nuen, ez bainintzen pausu bat gehiago emateko gauza. Noizbait Tartalok tontorretik behera ostikatutako harritzar baten gerizpean gelditu ginen, laguntza noiz etorriko zain, ura aspaldi agortuta eta ahoa ezpartiña baino sikuago genuela.

Etzanda, zain, Mariren mezua helarazten zigun haizeak… Zuek hilkor gaixook, zuen GPS, soka eta teknologia guztiarekin etortzen zaretenok, jakizue jainkoen etxea zapaldu baduzue ere, ahulak zaretela oso, ahulak, ahulak…

Ertzain jator pare batek landroberrean hartu eta Arrazola jaitsi gintuzten. DYAko anbulantzia batean, glukosa, ura eta bestelako pizgarriak hartuta,  gure onera etorri ginen. Buelta osoa eman zuten gure lagun Txarli, Izaskun, Puri, Urko eta Esti ere han agertu ziren jota arduratuta.

Eta horrela amaitu zen abentura, lagunen katxondeoari bide emanez.

Baina berriz ere, hasi naiz Mariren etxera urbiltzen, albotik bada ere, hurrengo bisita baterako baimen eskean…

Argazki gutxi batzuk hemen

Erosketa batzuk egin eta gero, Untzagara doan pasealekua hartu eta Bossa tabernaren terrazan jarri gara. Ez da bereziki taberna polita, kaleak ere ez ditu txoratzeko bistak baina…

Kontrastez josia dago lekua. Corte Inglesen aldera, pasealeku polit eta modernoa aurkituko duzu eta aurrez-aurre eskora batzuekin doi-doi mantentzen den etxe zahar baten egurrezko fatxada. Betiko txikiteroak errondan, neska-prestu-modernoak arropa dendako poltsaz gainezka, euskaraz erantzun ez arren, eskatutako dena ulertzeko gai den tabernaria, jateko zer dagoen begiratu beharrik ez duen betiko bezeroa “ponme una hamburguesa mundial” eskatzen…

Sandwich begetala, 4 gaztadun pizza bat, 3 kafe eta kaña bi hartu ditugu. Sandwicha “korrekto”, pizza oso ona eta kafea -Maite aditua da kafe kontutan- paregabea.

@eastigarragarekin topo ere egin dugu bertan. “Twitter ez dut ikusi gaur eta ez dut jakin hemen egongo zinenik” bota dit… eta bete-betean asmatu, (ia) dena kontatzen baitugu.